Polska lat osiemdziesiątych była krajem pogrążonym w kryzysie gospodarczym, czego konsekwencją były kolejne strajki i protesty. Początek lat osiemdziesiątych przyniósł powrót „zimnej wojny”. Widoczna też była coraz większa przepaść pomiędzy rozwijającym się Zachodem a gospodarką państw bloku wschodniego.
Wprowadzenie latem 1980 r. kolejnych podwyżek cen artykułów żywnościowych stało się przyczyną fali strajków, jakie w sierpniu rozlały się po kraju.
Stan wojenny to jedno z najbardziej dramatycznych wydarzeń w powojennej historii Polski. Dla zdecydowanej większości społeczeństwa był zupełnym zaskoczeniem, chociaż dzisiaj wiadomo, że do jego wprowadzenia władze przygotowywały się od wielu miesięcy.
Wybór Karola Wojtyły na papieża w październiku 1978 r. wywołał konsternację władz partyjno-państwowych oraz niebywałą euforię społeczeństwa.
Sierpniowy strajk w szczecińskim Porcie w 1988 r. miał zupełnie inny charakter niż protest w Sierpniu 1980 r. Był to najdłuższy strajk w Szczecinie – trwał od 17 sierpnia do 3 września i miał dramatyczny przebieg.
Pierwszy w kraju regionalny komitet wyborczy powstał w Szczecinie już 23 marca i przyjął nazwę Obywatelski Komitet Porozumiewawczy Regionu Pomorza Zachodniego.
Ze Szczecina przy okrągłym stole znalazł się Edward Radziewicz, szczeciński doker, który w sierpniu ’88 stanął na czele Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego.